Tian'anmen Square is een van de grootste stadsvierkanten ter wereld. Het bevindt zich in het hart van Beijing. Tian'anmen werd gebouwd in 1417 en was de toegangspoort naar de verboden stad. Nu strekt het plein zich uit van 880 meter van noord naar zuid en 500 meter van oost naar west. De totale oppervlakte is 440.000 vierkante meter. Dat is ongeveer de grootte van 60 voetbalvelden, ruim genoeg om een half miljoen mensen te huisvesten.
Tian'anmen Square bedekt meer dan veertig hectare en moet het grootste openbare plein op aarde rangschikken. Het is een moderne creatie, in een stad die traditioneel geen vierkanten had, omdat de klassieke Chinese stadsplanning geen plaatsen toestond waar menigten konden verzamelen. Tian'anmen ontstonden pas toen keizerlijke kantoren werden opgeruimd van beide kanten van de grote processiegebied die naar het zuiden leidde van het paleis naar Qianmen en de tempel van de hemel. De oude noord -zuid -as van de stad werd aldus vernietigd en de Broad East -West -doorgang, Chang'an Jie, die nu elke dag miljoenen fietsers vervoert langs de voorkant van de verboden stad, had de muren over zijn pad verwijderd. In de woorden van een van de architecten: "De kaart van Beijing was een weerspiegeling van de feodale samenleving, het was bedoeld om de kracht van de keizer aan te tonen. We moesten het transformeren, we moesten Beijing in de hoofdstad van het socialistische China maken." De eenvoudigste benadering van het plein komt uit het zuiden, waar een busterminus en een metrostop is. Aangezien het vierkant is bekleed met leuningen (voor menigte controle), kunt u binnenkomen of alleen vertrekken via de uitgangen aan beide uiteinden of in het midden. Fietsen zijn niet toegestaan en de straten zijn beide kanten één manier; De straat aan de oostkant is voor verkeer dat naar het zuiden gaat, de westkant voor verkeer in het noorden.
Het plein is het podium geweest voor veel van de empoching-massale bewegingen van het twintigste-eeuwse China: de eerste oproepen tot democratie en liberalisme door de studenten van 4 mei 1919, wat demonstreert tegen het Verdrag van Versailles; de anti-Japanse protesten van 9 december 1935, die een oorlog van nationaal verzet eisten; De acht podiumbeheerde rally's die de culturele revolutie in 1966 begonnen, toen maximaal een miljoen rode bewakers tegelijk werden gebracht om Beijing te worden aansporen in actie en vervolgens opnieuw werd verscheept om de provincies op te schudden; en de brutaal onderdrukte Qing Ming -demonstratie van april 1976, ter nagedachtenis van Zhou Enlai, die voor het eerst wees op de uiteindelijke val van de Gang of Four. Tian'Anmen -plein maakt zonder twijfel een sterke indruk, maar deze concrete vlakte bezaaid met een waardige beeldhuur en begrensd door monumentale gebouwen kan onmenselijk lijken. Samen met de bloedige associaties heeft het voor veel bezoekers vaak mensen koud, vooral westerlingen die niet worden gebruikt voor dergelijke magisteriële representaties van politieke macht. Voor veel Chinese toeristen is het plein echter een plaats van bedevaart. Menigten komen samen om het lijk van voorzitter Mao te zien, anderen buigen stilletjes hun hoofd voor het monument voor de helden, een dertig meter-hoge obelisk ter herdenking van de slachtoffers van de revolutionaire strijd. Onder de bezoekers zul je vaak monniken zien, en de aanblik van gewaad boeddhisten die voor de geüniformeerde schildwachten buiten de grote hal van de mensen staan, maakt een opvallende combinatie. Anderen komen gewoon om rond te hangen of vliegers te vliegen, maar de sfeer is niet ontspannen en een ￥ 5 boete voor spugen en afval wordt hier rigoureus afgedwongen. Bij het ochtendgloren wordt de vlag aan het noordelijke uiteinde van het plein opgevoed in een militaire ceremonie en opnieuw verlaagd in schemering, dat is wanneer de meeste mensen het komen zien. In het donker is het plein het meest aantrekkelijk en, met zijn strengheid verzacht door zachte verlichting, wordt het de achtervolging van wandelende families en geliefden.
